Analiza najnowszej fazy buddyzmu na Zachodzie, którą Gleig nazywa „postmodernistyczną” lub „post-kolonialną”. Autorka bada społeczności, które odchodzą od boomerskiego, zafascynowanego nauką modernizmu.
Gleig opisuje ruchy skupione na sprawiedliwości rasowej (np. „Black Dharma”), inkluzywności LGBTQ+, krytyce hierarchii i pracy z cieniem/traumą, a także internetowe subkultury „post-tradycyjne” (np. Pragmatic Dharma).
Główne tezy
- Modernizm buddyjski ewoluuje w formy postmodernistyczne.
- Krytyka „białego buddyzmu” i przywileju rasowego w sanghach.
- Zwrot od transcendencji (oświecenia) ku immanencji (ucieleśnieniu i relacjom).