Pionierska praca badająca związki między filozofią buddyjską a myślą postmodernistyczną. Park zestawia buddyzm zen i huayan z filozofią Jacques’a Derridy, szukając punktów zbieżności w podejściu do języka, pustki i etyki.
Autorka argumentuje, że buddyzm oferuje zasoby dla postmodernistycznej etyki, która unika zarówno absolutyzmu, jak i nihilizmu. Analiza obejmuje koreańskiego mistrza zen Jinula oraz chińską szkołę huayan.
Główne tezy
- Buddyjska koncepcja pustki (śūnyatā) rezonuje z Derridiańską différance
- Zen i postmodernizm dzielą sceptycyzm wobec esencjalizmu i metafizyki obecności
- Możliwa jest etyka bez fundamentów ontologicznych