Szczegółowe studium antropologiczne pielgrzymek do świętej góry Tsari w Tybecie. Huber wykorzystuje ten przykład do obalenia zachodnich mitów o tybetańskiej ekologii i pacyfizmie.
Autor pokazuje, że tradycyjne relacje Tybetańczyków ze środowiskiem opierały się na lęku przed gniewnymi bóstwami i rytualnych ofiarach, a nie na nowoczesnej „ochronie przyrody”. Opisuje również rytualną przemoc związaną z pielgrzymkami.
Główne tezy
- Mit „Zielonego Tybetu” jest zachodnią projekcją.
- Święta geografia Tybetu jest systemem porządkowania chaosu, a nie „życia w zgodzie z naturą”.
- Tradycyjne rytuały często zawierały elementy przemocy i ofiary.