Buddyzm koreański – tradycja buddyjska Półwyspu Koreańskiego, często pomijana w zachodnich opracowaniach na rzecz buddyzmu japońskiego i tybetańskiego. Charakteryzuje się dominacją tradycji sŏn (kor. odpowiednik zen/chan) oraz próbami syntezy różnych nurtów.
Historia
- 372 n.e. – wprowadzenie buddyzmu z Chin do królestwa Goguryeo.
- VI–X w. – rozkwit, patronat królewski.
- Dynastia Joseon (1392–1897) – prześladowania, marginalizacja (konfucjanizm jako ideologia państwowa).
- Okupacja japońska (1910–1945) – próby japonizacji buddyzmu koreańskiego.
- XX–XXI w. – odrodzenie, zakon Jogye jako dominująca organizacja.
Cechy charakterystyczne
Tradycja sŏn
Koreański odpowiednik zen, z naciskiem na medytację hwadu (kor. odpowiednik kōan). Mniej zrytualizowany niż zen japoński.
Synkretyzm
Tendencja do łączenia różnych szkół i praktyk. Mistrz Chinul (1158–1210) dążył do syntezy sŏn z naukami scholastycznymi.
Monastycyzm
Silna tradycja klasztorna, opisana przez Buswella w The Zen Monastic Experience.
Kluczowe postacie XX w.
- Kyŏnghŏ (1849–1912) – odnowiciel tradycji sŏn.
- Han Yongun (1879–1944) – mnich, poeta, działacz niepodległościowy.
- Kusan Suryŏn (1909–1983) – mistrz odpowiedzialny za otwarcie koreańskiego buddyzmu na Zachód.
- Seongcheol (1912–1993) – surowy mistrz sŏn.
Różnice wobec japońskiego zenu
- Mniej estetyzacji, więcej surowości.
- Ścisły celibat monastyczny (w przeciwieństwie do wielu szkół japońskich).
- Mniejszy wpływ na kulturę popularną Zachodu.
Zobacz też: Robert E. Buswell Jr., Jin Y. Park, The Zen Monastic Experience, Makers of Modern Korean Buddhism