Współczesne rozumienie medytacji jako indywidualnej, świeckiej praktyki mentalnej jest w dużej mierze produktem modernizmu buddyjskiego, nie wiernym odbiciem tradycji azjatyckich.

Mit centralności medytacji

Wbrew popularnemu przekonaniu, medytacja nie była centralną praktyką dla większości buddystów w historii:

  • Tradycyjnie zarezerwowana dla mnichów i mniszek
  • Wielu monastyków nie medytowało regularnie
  • Świeccy praktykowali głównie hojność (dāna), moralność (sīla), rytuały

Współczesna transformacja

Deinstytucjonalizacja

Medytacja wyrwana z kontekstu monastycznego i udostępniona świeckim jako praktyka codzienna.

Psychologizacja

Medytacja jako „trening umysłu” lub „redukcja stresu”, nie praktyka religijna.

Sekularyzacja

Mindfulness jako technika pozbawiona buddyjskiej kosmologii, etyki i soteriologii.

Spór o doświadczenie (Metodologia)

Kluczowym pytaniem badawczym jest to, czym w ogóle jest doświadczenie medytacyjne.

  • Podejście modernistyczne (Esencjalizm): Traktuje medytację jako technikę odkrywania uniwersalnej, przed-językowej prawdy („Czyste Doświadczenie”). Jest to pogląd spopularyzowany m.in. przez D.T. Suzukiego.
  • Podejście krytyczne (Konstruktywizm): Badacze tacy jak Robert Sharf argumentują, że doświadczenia medytacyjne są “konstruowane” przez oczekiwania, doktrynę i język danej tradycji. Mnich nie odkrywa “nagiej prawdy”, lecz uczy się performować stany umysłu zgodne z pismami.

Mindfulness

Współczesny ruch mindfulness (MBSR, MBCT) reprezentuje skrajną formę tej transformacji:

  • Wyrwany z kontekstu ośmiorakiej ścieżki
  • Pozbawiony wymiaru etycznego
  • Zredukowany do techniki dobrostanu

Krytycy nazywają to „McMindfulness” - komercyjny produkt kulturowej translacji.

Tradycyjne konteksty

W tradycyjnym buddyzmie medytacja była osadzona w:

  • Życiu monastycznym (reguły, hierarchia, wspólnota)
  • Kosmologii (medytacja jako droga przez sfery istnienia)
  • Rytuale (recytacje, ofiary, ceremonie)
  • Etyce (precyzyjne wskazania moralne)

Bibliografia

Powiązane