Przełomowa analiza tego, jak współczesny „zachodni buddyzm” powstał z połączenia azjatyckich tradycji z europejskim oświeceniem, romantyzmem i psychologią. McMahan pokazuje, że to, co dziś uchodzi za „autentyczny buddyzm”, jest w dużej mierze produktem XIX i XX wieku.
Książka jest fundamentalnym tekstem dla zrozumienia fenomenu mindfulness, „buddyzmu naukowego” i popularnego buddyzmu w Europie i Ameryce.
Główne tezy
- „Modernizm buddyjski” to hybryda azjatyckich i zachodnich idei
- Kluczowe wpływy: protestantyzm (indywidualizm, antyrytualizm), romantyzm (natura, doświadczenie), nauka
- Współcześni nauczyciele buddyjscy (także azjatyccy) często reprezentują tę zmodernizowaną wersję
- Detradycjonalizacja: usunięcie kosmologii, rytuału, monastycyzmu, magii
Kluczowe cytaty
„Demitologizacja internalizuje zatem to, co w tradycyjnych opisach jest rzeczywistością ontologiczną […]. Nie znaczy to, że tradycyjni buddyści nigdy nie zajmowali się rzeczywistością »wewnętrzną« […]. Literatura dotycząca medytacji, obszerna analiza zjawisk umysłowych zawarta w Abhidharmie oraz bogate wykłady filozofów jogaczary na temat różnych aspektów świadomości świadczą o głębokim zainteresowaniu umysłem ze strony elitarnych autorów klasycznych. […] Niemniej jednak przekształcenie sfer odradzania się i ich mieszkańców [koło życia i śmierci, bhavaczakra] w aspekty własnego umysłu, w symbole stanów psychicznych […] jest wyjątkowym produktem współczesności. Nie chcę tutaj zaprzeczać temu, że podmiotowość, świadomość, uważność i medytacja były ważne dla życia buddyjskiego, ale raczej zbadać, w jaki sposób rzeczy tradycyjnie nieuznawane za psychologiczne zostały przełożone na rzeczywistość psychiczną.”
— David L. McMahan, The Making of Buddhist Modernism